مطبوعات در ایران، از آنجا که جانب تحول و ارتباط را می گیرند (حتی مطبوعات دولتی) به آسانی می توانند مخل نظم های سنتی تلقی شوند. همچنین مطبوعات متعارفا به سوی جامعه باز و نوعی تکثرگرائی در قدرت گرایش دارند، که با ساختار سیاسی توسعه نیافته و گرایش به سوی بسته بودن و تمرکز، در تعارض است. یعنی معمولا کارکرد آنها در دامن زدن به مشارکت و رقابت عمومی، مطلوب نظامهای خودکامه نبوده است. همچنین به دلیل مشخص نبودن وضعیت نهاد های مدنی و سیاسی مطبوعات کارکرد سیاسی پیدا می کنند. البته روشن است که به همان نسبت ضربه پذیرتر می گردند و بقاء، رشد یا رکود آنان تابعی از حدود توسعه یافتگی قدرت سیاسی و وضعیت دولت مستقر می شود.

دکتر هادی خانیکی

طرح نقد
وزیری
چاپ اول ۱۳۹۶
چاپ دوم ۱۳۹۷
شومیز
۵۷۵ صفحه

۴۸۰۰۰ تومان

قدرت، جامعه مدنی و مطبوعات